„Vasalîsa“ ya hoșmend

 (Kurdîkirina efsaneya Rûsî, ya bi navê „Bûkelîstok“ , navdar e)(*)

Cankurd, 19.12.2011

Çi hebû, çi tune bû…

Jineke ciwan a ku ji ber nesaxiya xwe ketibû ser textê mirinê, bi dengekî jar û zirav, bang li mêrê xwe yê xemgîn û li dota xwe ya deh salî kir, da weseka xwe li wan bike. Navê keçikê „Vasalîsa“ bû. Herdu hatin û li ber lingikên textê wê, bi çavin tijî hêstir, rûniștin. Vasalîsa hîn a piçûk bû, lê têdigihêșt ku dayîka wê nema ji nû ve sax dibe. Bavê wê jî tew nedikanî bipeyive, ew bê omêdî bû, û tenê hîvî dikir ku jina wî  bi kêmtirîn êș û sojîn dest ji jîna xwe berde. Lew re, wî di dilê xwe de, diraz li ber Xwedê dikirin û bizava xwe dikir ku dota wî Vasalîsa li kula dilê wî haydar nebe. Ji wê dotê bêtir zarokên wî û jina wî ya li ber barkirina dawîn tune bûn.

Paș ku dayîka Vasalîsa weseka xwe ya tenha li mêrê xwe kir, ku ew herdem haj dota wê bike, wê bi giș hêza xwe, ji her aliyekî ve, biparize, rûyê xwe yê zerbûyî ber bi dota xwe kir û gotê:

„- Dota min a ku li ba min ji erd û asîman bihatire, Vasalîsa min a ku tiștek li ser rûyê vê zevînê jê șîrîntir nîne, Xwedê te ji her nebașiyekê biparize… Vaye ez vê pûkelîstokê didime te. Bila herdem bi te re be, hajê bike, bila kesek wê ji destê te nerevîne. Te çi pirs hebin, ji pûka xwe bike, ewê bersivên rast û dirist bo pirsên te bide. Herroj pariyeke nanê xwe bixîne devê bûkelîstoka xwe, û ji bîr neke ku min ev bûk tenha ji te re çêkiriye. Baș lê binêre, rûyê wê, çavên wê, dev û difna wê, por û biskên wê, tev wekî yên te ne. Ji vê pê ve ez tiștekî dî nikanim bot e bibêjim.“

Dayîkê wilo got û tiliyên destê wê yê ku ji bin nivînê derketibû carekê liviyan û çavêd wê sipî bûn, wekî ew li tiștekî di dîwarî de heye dinêre, û nema ew liviya an peyivî. Li derveyê mala wan a ku li ber daristanekê bû, heyveke çarderojî  di paș ewirekî reș de winda bû.

Demeke dirêj, Vasalîsa û bavê wê xemgîn û dilsotî man. Bavê wê hîn mêrekî ciwan bû. Ji ber hejarbûnê ew binzor bû, ku herroj di birrîna daran de kar bike, û pișt re dema dihat mal, ji bo xwarin û maliștina mala xwe jî demekê dixebitî, lew re nikanî bû bi dota xwe re bilîze an biçe nav gundê ku ji mala wan ve dûr bû. Paș ku di dilê xwe pir hizirî, biryara xwe da ku jinekê ji xwe re, lê baș dizanî ku di navbera dota wî û dêmariya wê de, wê dilsarî pêda bibe, dêmarî ji zarokê mêrê xwe heznakin, gava ewana ne ji danga wê hatî bin. Eve taybetiyeke jinan e, lê bo çi wilo ye, em nizanin.

Bavê Vasalîsa jinek ji xwe re anî, û di zikê du salan de du dotên wê pêda bûn. Vasalîsa ji wan re bo berdesta male, bêtirê karên maliștinê, șuștinê, êmkirina dewar û mirîșkan, danserheva doșekên giran û nivînên mezin, paqijkirina camên çiraxan, yên pencereyan, û piyaleyên vexwarinê, avdana kulîlk û baxçeyê dora malê jî, tev bûn kar û histobariyên Vasalîsa. Bavê wê didît û dizanî ku jina wî ya nû pir zorbaziyê li dota wî dike, hema devê xwe venedikir û tew nedizanî çare çî ye. Bi ser ve jî, ya li dawiya gișan xwarina xwe dixwar Vasalîsa bû, û ya ji gișan kêmtir xudan maf bû di nav wan de dîsa Vasalîsa bû.

Gava ew keçik ji rewșa xwe hosan dibû, an kela xeydê di dilê wê de hildida û dirije, wê bi dizîka pariyek ji nanê xwe dixiste devê bûkelîstoka xwe û ji dipirsî, ka ew çi bike, bûkê bersiv didayê, digt:“-Tewat, tewat! Xwedê ji mirovê bi tewat hezdike….û Xwedê bi mirovên tewatmend re ye.”

Roj hatin û șev çûn, dêmariya Vasalîsa bi herdu dotên xwe re, bêyî Vasalîsa dilîst, bi wan re dikenî û li ser gelek tiștan dipeyivî. Ewana bi xwe re dibirin nav gundê ku jê hatiye, lê Vasalîsa tenê di mal de dihêla. Vasalîsa hoșmend jî ji bavê xwe re tiștek nedigit, da xemgîn nebe. Ji bûkelîstoka xwe pê ve bi kesekî re nedipeyivî. Ji xwe tenê ew bûk li ba wê bû, û baweiya wê bi bûkelîstokê mezin bû, ku ewê herdem harîkariya wê bike, ji ber ku ew yadîgariya dayîka wê ye.

Rojekê, paș ku dêmariya Vasalîsa ew șande nav daristanê, da ji wan re sepeteke kuvark û șelekek hêzing bicivîne û bîne, bi herdu dotên xwe re rûnișt û berî ro diçe ava, gote wan:

“- Ez dixwazim vê keçikê bișînim ciyekî dûr ê di nav daristanê da, ku li wir sihirbazeka bi navê “Baba Yaga” heye, ewê keçikê  bigire û wê bixuwe. Heger nexuwe wê nehêle ew careke dî vegere, wê ji xwe re bike kole û berdest. Emê ji wê teva ‘xelas’ bibin. Ezê derewekê li keçikê bikim, ku ew bawer bike û bi xwe biçe mala “Baba Yaga”.”

Wilo keniya û rabû agirê pixarê û çirayan di mal de vemirand. Dotên wê bi çavin tirsiyayî li wê nêriyan. Wê got:

“-Tew netirsin, mebesta min ji vemirandina agirî û çiraxan heye…Netirsin.”

Di wê nave de, Vasalîsa di bin șelekê xwe yê hêzingan de, piștxûz û giran-giran ber bi mal ve vedigeriya, di destekî de jî sepeta kuvakan, û di destekî de, seriyê benê ku șelek pê girêdayî bû, hêl dibû. Diyar bû ew pir westa bû, tî û birçî bû.

Vasalîsa giha hewșa male, șelekê hêzingan ji ser pișta xwe ya piçûk avêt, pișt û milên xwe carekê hejandin, û di deriyê textî yê giran re derbas bû hindirê malê, ku êdî tarî bû.

Dêmariya wê bi rovîtî deng li Vasalîsa kir, got:

“-Vasalîsa ya ciwan, bê te em di tariyê de dimînin. Agirê mala me vemirî û em nikanin çiraxan jî vêxînin.“

„- Qey bavê min nikane agirî vêxîne?“

„-Bavê te çûye bajêr û heta sibe venagere.“

„- Ma ez dikanim çi bikim?“

„- Tu dikanî biçî bo me kizoteke agirî bînî. Herdu dotên min piçûk in, û min jî teviya rojê kar kiriye, ez westa me.“

Vasalîsa dizanî ku ew nerast dibêje, ji ber ku hemî karê malê li ser milên wê bû, lê wê nedixwest jina bavê xwe bixeyidîne. Lew re pirsiya:

„- Ez kizoteke agirê ji ku bînim?“

„- Tu yê biçî nav daristanê, di tariya kûraniya wê de mala pîrejineka bi navê ‚Baba Yaga‘ heye. Here ba wê jinê û ji me re agirekî bîne. Em nikanin ta sibe di tariyê de bimînin, herdu dotên min wekî min ji traiyê ditirsin, qey tu ji tariyê natirsî?”

Bê ku Vasalîsa tiștekî dî bibêjî an bipirsî, destê xwe avêt sêleke piçûk a ku li derveyê deriyê malê bû, rakir û berê xwe ji nû ve ber bi daristanê. Asîman êdî sorbû bû û daristan ketibû siya çiyayên bilind, nema darên wê baș dixuyan.

Vasalîsa demekê di nav daristanê re, di rêyên wê yên zirav re, ber bi navenda wê ve çû, carina bi lez û bez û carina ji tirsa bi sinatî û bê ku dengê keviran an șikestina darikan di bin çaroxên wê de bilind bibe. Ji nișka ve, suwarekî bi cilên sipî, di ber wê re, hespê xwe yê sipî bi pêș ve bezand. Ew bêtir tirsiya, lê gava wê dît ku suwar tiștek bi wê nekir û tiștek jî negate, tirsa dilê wê kêmtir bû. Di nav daristanê de dora wê tarîtir bû, û guman li ba wê mezin bû, ku ji nișka ve wê gurek an hirçek xwe bavêje ser wê û wê parçe-parçe bike.

Paș ku ew demeke dî bi pêș ve çû, dîsa suwarekî dî di ber wê re hespê xwe bezand, lê ew suwar bi cilin sor bû û hespê wî jî sor bû. Dilê wî ji tirsa veciniqî û govdeyê wê ya nazik lerizî, sermayekî li pișta wê da, ku avika zikê wê yê birçî tev li hev bû, darên ku wekî ejdirahayan bûn did or seriyê wê re bi lez geriyan. Ew hîn bi pêș ve çû û sêla ku ji bo kizoteke agirê bi xwe re aniye, ji destekî xiste destê dî, û lez kir…

Paș ku demeke dî gavkir, êdî ling û kabêd wê, di tariyê de, li darên șikestî û li zinarokên tûj ên wekî kêran diketin, hema wê bi tewat, guh neda dilê xwe yê bi tirs û êșê dagirtî bû û rêya xwe gudand. Dîsa suwarek di ber wê re derbas bû û hespê xwe bezand, hema ev car suwar bi cilin reș bû û hespê wî jî reș bû. Reș rengê tariyê û mirin û nebașiyê ye, û gelek mirov jê ditirsin, ne tenê Vasalîsa ku di tariyê de, di nav daristanekê de, tenha dice. Sêla xwe ji tirsa avêt, da ew siviktir bibe, û bi pêș ve lez kir.

Dawî, rohniyek bi ber çavêd wê ket, ew giha ber maleke mezin a ji text û daran hatiye lêkirin. Sinca dor malê jî ji hestî û qafên mirovan avakirî bû. Wekî birûskek li singe Vasalîsa bide, ew di cîh de rawestiya û bi sîngê xwe girt. Ji bûkelîstoka xwe pirs kir, ka ew çi bike, wê gotê:”-Netirse…Bi pêș ve biçe.” Rast jî, wekî her car tirsê dilê wê di rê de digirt û bûkelîstoka wê dilê wê bi hêzeke nedîtî dadigirt, gava wê dît ku wan hestî û qafên mirovan tew nalivin, bi dizîka gavkir. Ew giha ber derî, carekê bi destê xwe lêda, dengê pîrejinekê li wê vegerand, got:

“-Kî ye eva di tariya vê șevê de hatî mala Baba Yaga? “

“-Ezim, ez Vasalîsa me, ez hatîme kizoteke agirê bo mala bavê xwe bibim.”

“-Qey min li vir dikana agirfiroșiyê vekiriye? Agirê min ne erzan e.”

Derî bi xwe vebû û bihneke genî ji hindirî hat. Vasalîsa rûyê guhart, lê ew binzor bûbû ku derbas bibe hindirê wê malê, da armanca xwe ji wê hatinê bi cîh bîne.

Li ber agirê pixareyeke piçûk, pîrejineka ku wekî komeke hestiyan dixuya li ser hinek post û mînderên ku li ser sendeliyeke bilind rûniștibû. Herçar lingikên wê sendeliyê ji hestiyên lingên mirîșk û qazan hatibûn çêkirin. Sendeliya pîrejinê di bin govedeyê wê yê jar de wekî hêlikeke li nav rezan û li ber bayê dihejiya. Vasalîsa di duwanzdeh salên jîna xwe de tiștekî wilo berê nedîtibû û ne jî bihîstibû. Zimanê wê di devê wê de bû lûpaqekî hevîrê hișk bûyî. Li aliyekî malê sibirgeyeke ku sihirbaz lê suwar dibin hebû, ew ji hestî û porê mirovan hatibû çêkirin.

Baba Yaga pirsiya:

„-Ho..ho..Dota mirovan, tu div ê tariyê de li çi digerî?”

“-Dayê, min li derve got ku ez ji bo standina kizoteke agirê hatîme, li mala me agir vemiriye, xangên min û dêmariya min di tariyê de ditirsin û bavê min jî ne îșev ne li mal e.”

“-Ha…ha…ha…Hemî kesên wekî te, vê behaneyê bo hatina xwe dibêjin. De ji min re bibêj, bo çi ez ê kizoteke agirê bidime te?”

Vasalîsa bi dizîka pariyek nanê hișk ji berîka kincê xwe derxist, kire devê bûka xwe ya ku êdî bi singe xwe ve diguvașt û pirsiya, ka ew çi bersivê bide Sihirbazê. Bûkelîstokê bersivek gotê û wê jî ew bersiv wilo gote Baba Yaga:

“-Ji ber ku ez ji te lava dikim.”

„-Him…te xwe ji kuștinê azad kir. Ev bersiveke rast bû, lê dîsa jî ez agirê xwe nadime te, heta tu hemî kar û barên mala min nekî.“

Vasalîsa ji bûkelîstoka xwe pirs kir, ka ew çi bersivê bide sihirbazê. Dawî got:

„-Erê, ez ê hemî karan bikim.“

„-Ez ê niha rabim biçim, tu yê cilên min bișûyî, mala min bimalî, Taștî, Firavîn û danê min ê Șîva bo sibe amade bikî, û tu yê genimê min ji hembarê ‚enbarê‘ derxînî, hemî teneyên kufikî bûyîne ji yên sax cihê bikî, vaye di çiwalê hanê da ye, heger ez bi berbanga sibê re vegerim û te karê xwe teva nekiribî, ez ê te tev por û hestiyên te bixum.“

Pîr li sibirgeya xwe suwar bû û di pencereyeke malê re wekî firrindekî firriya û bi asîmanê de hilkișiya. Vasalîsa gelek xemgîn bû, nema dizanî çewa dest bi kar û barê xwe bike, hema bûkelîstokê dilê wê hêzdartir kir û gotê vê û vê li pey hev bike,  xemê nexu, tu yê berî vegera vê cee’ziyê her tiștekî amade bikî. Bi rastî jî, Vasalîsa wekî bûkelîstoka wê jê re gotiye, karê xwe teva kir, ji xwarina ku bo pîrê amade kirî jî pariyek da bûka xwe, û bi xwe jî têr xwar û berbangê çavên xwe dan hev û kurtedemekê raza.

Bi derketina royê re, ji paș çiyan, Sihirbaz ji sibirgeya xwe di orta malê de peya bû, li derdora xwe nêriya û bihna xwarinên xweș kir, û carekê li genimê xwe yê ku li hindirê malê nêriya, ku li ser șalekê hatibû belavkirin, dît ku rast paqije, cil û hindirê mala wê jî paqijin, wekî wê xwestibû. Deng li Vasalîsa kir, wê çavêd xwe vekirin û misdanû ji ber ku piștrast bû bi tevakirina kar û barên xwe, ew ji pîrê neitrsî.

Pîrê got:

„-Vê carê tu bextewar bûyî, te her tiștek, wekî min diviya, kiriye, lew re ez te naxum.“

Ew ber bi  sendeliya xwe ve çû û ji nișka ve qîriya, wekî ew bang li hinek koleyan dike. Ji aliyekê malê ve sê destên piçekî ji yên mirovan ji tunehiyê pêda bûn, ber bi wê ve hatin û liviyan. Li paș wan destan çi govdeyên mirovan an ajalan tune bûn. Pîrê ferman da wan: „-Ka șorbeya min bidin min.“

Wan destan bi sivikî zerikek șorbe anîn û bi kevçiyekî darî yê mezin șorbe xistin devê pîrê. Wê di nav re du caran gote Vasalîsa:

„- Te șorbeyeke xweș amade kirî.“

Paș ku pîr têr șorbe bû, ber bi orta malê de çû, serdefkê saringeke binzevînî vekir,  û deng li Vasalîsa kir, got: „-Were li vir binêr.“

Vasalîsa ber bi saringa binzevînî ve çû. Pîrê gotê:

„-Vaye di vir de çiwalekî tijî tovên Ganguliyê hene. Tu yê îro bi șev wan tovan gișan ji ganguliyan daweșînî û ji min re di teștekê de biparizî heta ez bi êvarê re vedigerim. Heger ez tovekê li hindirê malê an di Ganguliyan de bibînim, ez ê te bixum.“

Wilo got û çû razanga xwe, ta heta êvarê raze…

Paș kurtedemekê xurexura sîngê wê bû. Vasalîsa pariyek nanê hișk xiste devê bûkelîstoka xwe û jê pirsiya, ka ew çi bike ji bo wan tovên Ganguliyan û ji bo çi pîra sihirbaz ji wê dixwaze, ku ew bi șev kar bike, ne bi roj. Bûka wê bersîv da, got:

„-Xem nexu, ez ê harîkariya te bikim, dilê xwe vehesîne, ew ne karekî giran e. Sihirbaz tev karê xwe bi șevê dikin û ji kole û berdestên xwe jî dixwazin ku wan karan bi șev bikin. Bê guman bi roj, ku rohnî heye, derxistina tovan ji Ganguliyan asantir e.“

Vasalîsa bi harîkariya bûka xwe, hemî wan ganguliyên di çiwalekî de bûn, ji binê saringa di hindirê malê de derxistin û bi șev ji tovan paqij kirin, tov jî bê ku teneyek ji wan winda bibe, xistin leganekê û danîn ber senndeliya pîra sihirbaz.“

Paș ku Baba Yaga ji gera xwe ya derve hate malê û ji sibirgeya xwe peya bû, li legana tijî tovên Ganguliyan nêriye, piçekî berken bû û got:

„- Wax…wax..wax…Min nizanî bû, tu evqas zîrekî, qey hinek Reșkên Șevê harîkariya te kirîne, te van hemî tov ji min re civandine ser hev?.“

Vasalîsa ku di dilê xwe de digot:“-Bêguman ev cara yekemîn e, ku ev sihirbaz di jîna xwe de berken dibe.“ newêrî ji wê re bibêje ku bûkelîstokekê harîkariya wê kiriye, ji ber ku nedizanî, wê çi encamên wê gotinê pêda bibin. Di kûraniya dilê xwe de jî, tew nedixwast kesek raza wê bûkelîstokê bizane. Lew re çi bersîv neda pîrê.

Baba Yaga bi destan çepikek lêda, șeș destên, ku bê govde bûn, ji tunehiyê derketin û hatin tiliyên xwe li ber pîrê gihandin erdê û rawestiyan. Pîrê ji wan xwest ku jê re wan tovan biguvișin, û bi zeyta ku ji wan derdikeve rû û lêvên wê nerm bikin. Pîr bi tevayî wekî mirovekî ji hestiyan dixuya û tew kesekî nedizanî çendîn salin ew li ser rûyê vê zevînê dijî. Bi lez û bez wan destan li tovan hatin hev, tev guvaștin, zeyta wan xistin kûzikekî, ku neqșin wekî seriyên marin bi qoçên gayan li ser bûn, û bi tiliyên xwe dirêj û zirav, wekî yên xanimên di salonên berberiyê de dixebitin, rû û lêvên pîrê nerm kirin.

Vasalîsa ku tirs ji Baba Yaga di dilê wê  de nama bû, pirs kir:

„-Dapîra hêja, ma ez dikanim pirsekê ji te bikim?“.

„-Herê, dota min, bike, lê bila tu bizanî, ku bêtir zanîn mirovan zûtir pîrdike.“

„-Min di rêya hatina xwe de, sê suwar li pey hev dîtin, yekî sipî, yekî sor û yekî reș, hespên wan jî bi rengên wan bûn. Evana çi ne, an nîșana çi tiștanin?“.

Baba Yaga bersîv da:

„-Suwarê pêșîn roja min bû, yê li pey wî hatî, rojavaya min bû û yê dawîtirê wan herdukan șeva min bû.“

„-Him…“

„-Qey tu dixwazî hinek pirsên dî ji min bikî?”

Bûkelîstoka Vasalîsa bi dizîka gote wê:”-Çi pirsan neke, dibe ku ew ji te bixeyide.”

Vasalîsa di dilê xwe de hezdikir pirsa wan destên bêgovde bike, hema dizanî ku bûkelîstoka wê pir hoșmende, û xêra wê dixwaze, lew re wê gote pîrê:

“-Na, dapîra min, na….Te bi xwe gote min, ku zanîna pir mirovan bi zûkî pîrdike.”

“-Him…Tu gelek zîrek û hoșmendî, ev çawa dibe, ku keçeke mîna te piçûk wilo zana û xebatkar e?”

Vasalîsa bersîv da:

“-Ji ber ku bereketa dayîka min li ser min heye, wê diraz ji bo min kirîne, da Xwedê min ji gunah û ji çewtiyan biparize.“

„-Bereketa dayîka te?“.

Pîr xeyidî û ji nișka ve ji cîh hilgaftin, bi çeplê Vasalîsa girt û bi derve de li pey xwe kaș kir, û ji Vasalîsa pirsî:

„-Ka tu yê kizoteke agirî di çi de bibî? Qey te ji bîr kir ku tu tiștekî bi xwe re ji mal bînî?“.

„-Na…min ji bîr nekir. Min sêlek bi xwe re anî, hema ji tirsa xwe di tariya daristanê û ji wan suwarên te, min ew sêl ji destê xwe avêt, da ez siviktir û zûtir bibezim“.

Pîrê bang li dest û ling û qafên ku li ser sinca malê kir, qafek ji wan qafan wekî qirikekê firriya û ber bi wê ve hat, û li pey wî qafî jî destekî mirovan ku tenha hestî bû, li pey wî qafî beziya û hat xwe li pîrê dirêj kir.

Pîrê gote Vasalîsa:

„- Vaye ji te re ev kelexoyê ku agirekî pir bi hêz têde heye, bixîne ser vî destî, û here bilezîne, da tu agirê ji mala bav û dêmariya xwe re bibî“.

Bûkelîstoka Vasalîsa di berîka wê de liviya, weku tirsekê dilê wê girtiye, lew re Vasalîsa bi zûkî rahișt ew qafê ku bi fermana pîrê bi ser wî destî ketiye, û bê ku tiștekî an supasiyekê bibêje ber bi mala xwe ve beziya. Di nav daristana tarî re rohniyeke bi hêz û șîn ji wî qafî li dora Vasalîsa belav dibû, ku rêya xwe di tariyê de baștir û asantir ji berê didît. Ji qafê ku di hafa seriyê wê re rohnî di dev û bêvilên xwe re davêjt dengek hate guhên Vasalîsa. Qaf gotê:

„- Kurê, tew netirse, heta ez heme, ne mirovek û ne jî ajalek diwêre nêzîk te bibe. Tenha min bigihîne mala bav û dêmariya xwe.“

Dêmariya Vasalîsa û herdu dotên wê, di mal de, ku bi hev re ketibûn nav lîsk û yariyan, û di wê baweriyê de bûn, ku Baba Yaga ji du rojan ve Vasalîsa xwariye, di pencereyeke malê re dîtin, ku rohniyeke șîn di nav daristanê re dilive û bi aliyê wan ve tê, ber bi malê ve nêzîk dibe. Bavjina Vasalîsa ku matmayî bû, bi lez û bez puf ser çiraxên ku taqên malê de bûn û bi zûkî agirê pixarê jî bi satileke av vemirand.

Hersê bi lawazî, li derve, ber bi Vasalîsa ve beziyan û xweșhatina wê kirin. Vasalîsa dilpak ji wan bawer kir, û tew nedizanî ku ew hatibû hinartin ba pîra sihirbaz, da ew bite kuștin û xwarin.

Di wê șevê de rohniyeke șîn teviya malê girt, û bavê Vasalîsa hîn jî li aliyekî daristanê darên hișk, ku bi roj birriya bûn, bi dilekî tijî xem dicivandin ser hev, da wan ji mala xwe re bike kutikên agirdadanê. Xema wî mezin bû ji ber ku du roj di ser dûrketina dota wî ya mezin re derbas bûbûn, û tew nizanî ew ku ve çûbû. Wî di dilê xwe de guman kiribû, ku tiștekî nebaș bi seriyê wê hatiye, û ji xwe re digot ku ew ê bi berbangê re di nav teviya daristanê de li Vasalîsa xwe bigere.

Dêmariya Vasalîsa û herdu dotên wê çûn razanga xwe, û demekê wê çavêd xwe girtin, bê liv û bê șiv di bin nivîna xwe, pilaneke nû ji bo tunekirina Vasalîsa rêst. Vasalîsa gelek westa bû, hîn a bê xwarin bû, û dêmariya wê jî bo wê çi xwarin nehêla bû. Ew ji malê derket, çû ji xwe re du an sê hêgan ji pînka mirîșkan bîne, hema hîn ew negiha bû lîsê mirîșk û qazan, nema dikanî gavbike, ew di cîh de rûnișt, çavêd nema vedibûn, ew bi aliyekî de ket, piyêd wê sist bûn, û bi zûkî di xew ve çû..

Ji qafê ku wê bi xwe re anî bû gelek rohnî derket û penc da, tîrêjên rohniyê bi her aliyekî ve çûn û belav bûn, hergav hêzdartir û rohnîtir, ew mal ji dûr ve wekî qendîleke mezin a ku mûmeke pir mezin têde ye xuya bû…

Nîvê șevê, gava bavê Vasalîsa ji nav daristanê derketiye û berê xwe ber mala xwe kiriye, dît ku ji her aliyekî malê ve, di derî  û pencereyan re alavên agirî hiltên. Kutikên wî li ser pișta xwe wekî șelekekî barkiribû, bi sistbûna destên wî re, ji ser piștê hatine xarê, ew beziya lê nizanî bû çi bike, xwest biqîre hema deng ji devê wî derneket, ew hate hewșa mala xwe, lê ji ber agirê ku mala wî, tev jin û zarokên wî girtibûn, nikanî bû xwe bêtir nêzîk bike, ew di cîh de rûnișt û giriya, ew gelek giriya…

Bi berbangê re, wî hêstirên ku hîn di çavan de mayîne bi devzendên kurtikê xwe yê zer paqij kirin, û li derdora xwe nêriya…Çi bibîne! Dota wî Vasalîsa wekî berxikekî jar li aliyê wê yê rastê di xeweke kûr de bû, ew tew lê hișyar nebû bû, ku agirê wê bo mala bavê xwe anî bû, teviya malê, bavjina wê û herdu dotên wê jî sotandibûn û kiribûn xulî.

———————————

(*) Kurdîkirina efsaneyê li ser kurtiya wê, ku xanim a navdar Clarissa Pinkola Estés di pirtûka xwe ya giranbiha „Gurejin“ de nivîsandiye, û ji Ingilîzî hatiye wergerandin bo Almanî, hema ev Kurdîkirin ne wergerandine. Cankurd

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s