Bêjeya dil – 5

Cankurd –20.12.2010  /   21:33:56

Rêya min dirêj bû, pir dirêj bû. Diviya ji bajêrê Cizrê, ku bi Burca Belek û gorên Mem û Zînê, bi gora pêxember Nûh, silav lê bin, û bi berxwedana xwe ya gelêrî li hember zorbaziyê, navdar e, ez bi Autobusekê bême Amedê, ku li ba her Kurdekî welathez giranbiha ye, û ji ber ku di wan rojan de tevlihevbûneke mezin li bakurê Kurdistanê hebû, hindik mirov hilkişiya bûn hindirê autobusa ku ez yek ji bînekên wê bûm, nîvê sendeliyên wê vala bûn, lew re kesên ku xudanê wê bûn bêtir pare ji me standin, bi behaneya ku ewana nikanin bi hejmareke wilo piçûk ji bînekan, bi rê Kevin.

Gava ez suwar bûm, min dît ku sendeliyên paşîn tev valane û bo min wê çêtir be, ez li wir vehesa xwe bistînim, paş çend rojin gelek dagirtî bi kar û xebatan, li jêriya Kurdistanê. Min dît ku pîremêrek di aliyekî de bi keçeke ku bêguman sîh salan ji wî ciwantir bû, ketiye henek û yariyan…Min pêşî guman kir ku ew dota wî ye an neviya wî ye, lê pişt re min dît ku ew carcar bi dizîka dest davêje sîng û berê keçikê jî…Ez matmayî mam, hema Kurdekî porbelek, rûqermiçî ku ew jî li pey min hilkişiya bû hindirê autobusê, ji min re da xuyakirin ku hinde Kurd hene li wan derdoran keçikin pir ciwan li xwe mardikin û eve jî dibe egera gelek nebaşiyan û serêşan bo malbata wî û bo ya jina wî jî. Carina jî wan jinên ciwan ji xwe re bi dizîka yaran dibînin û ji ber wê yekê têne kuştin, gava kesek li wan haydar dibe. Li dawî ji min re xuya kir ku van kesên wilo jinciwan û bi xwe pîr, di piraniyê de gundî ne, ne çavrohn in û ji şaristaniya nûjen ve dûr in…!!!

Di rê de, gulav bi ser destên me de hate weşandin, piskiwît û av bo me hat dayîn û bêtir ji carekê tîmên taybetên leşkerê em ji autobusê daxistin û nav û navling û lingêd me pelikandin, gotinên nebaş bo me kirin û hinek pirsên bê wate ji me kirin. Bi ser wê de, min biryara xwe da, ez careke dî bi autobusê di wan rêyan re nerim û netêm. Wekî dî baş bû, hema mejiyê min nema dikanî teviya rê guhdariya wan hemî stranên dengbilind ên Îbrahîm Tatlisiz bike, ku ji vidiyoyên autobusê wekî îşkenceyekê ji bînekan re dihatin nîşandan.

Ew Kurdê porbelek ku hezdikir bi min re bipeyve nedizanî ez kîme, ji ku hatîme an ez ku ve diçim, lê baş dizanî ku ez Kurd im û wekî wî ez rêwiyekî di autobusê de di rê de me.

Paş ku em di ber pûtekî Ataturk re, ku li dergahê qişleyek cendirmeyan bû, derbas bûn, gote min:

„-Birawo, ma çi demê wê Kurd jî wilo bihayê serokên xwe bizanin?“

„-Ez nizanim, hema ez dizanim ku Ataturk bi ser ket û ewê serkeftî li her derekê têye bilindkirin.“

Diyar bû ku ew bi bersiva min dilşa bû û têgiha ku ez ji gengeşiyekê re amade me. Lew re bi lez got:

„-Tu çi li ser miya Dolly dizanî?”

“-Miya Dolly? Ev ji ku ve hate bîra te?”

„-Min bihîst ku li Ewrûpa an Amerîka miya Dolly kolon kirine û yeka wekî wê, pêda kirine, herdu sedased wekî hev in.“

Min dît ku ev mijar baştir e ji siyasetê, ji ber ku dostina bo min goti bûn:“Di rê de li ser siyasetê deng neke, devê xwe bigir.“

Min gote wî Kurdî:“-Erê min jî tiştekî wilo xwendiye, û min xwend ku zanayan dikanin reftarên nû ji yê pêdakirî re pêda bikin, an yên ê jêkolonkirî bi tevayî biguhêrin.“

Mêrik bi çavin tijî lawazî û rovîtî pirsiya:“-Çûn?“

Min got:“- Ew dikanin pêdakiriyekî tersî yê jê kolonkirî amade bikin.“

„-Min ew jî bihîstiye. Min bihîstî ku ewana dikanin li ciyê tirsê wêrekiyê, li ciyê nezaniyê zanînê û li ciyê karheznekirinê karhezkirinê, têxînin nefsa pêdakiriyê nûkolonkirî.“

„-Hema ez nizanim çi rast e û çi derew e.“

Hevrêyê min xwe di sendeliya xwe de piştrast kir, histoyê xwe yê dirêj ber bi min ve gerand, ku seriyê wî pir ji yê min ve nêz bû û bi dengekî daketî, wekî bi dizîka got:

„-Ez dibînim ku serokên me paş ku tên girtin û ji zindanê derdikevin tersî xwe dibin.“

„-Mebesta te çiye?“

„-Bi rast bo min hate gotin ku li ba neyarên me jî zanîna kolonkirinê pir pêşkeftiye.“

„-Ez baş tênagihim mebesta te.“

„-Gelo, qey evana serokên me kolon dikin?“

„-Çi?“

„-Birawo, çewa kesek bo serxwebûna Kurdistanê amadeye xûna hezaran law û keçan bike qurban û paş ku tê girtin dij bi serxwebûna Kurdan dipeyive? Çawa yek sibê heta bi êvarê dij bi Ata… dipeyive, wî wekî mestirîn neyarê gelê Kurd dibîne û dide tawanbarkirin, dawî gava ji zindanê derdikeve, vedigere têye mala xwe, bizava xwe di navê gelê me de belav dike ku Ev Ata…baştirîn dost e bo gelê Kurd?“

„-Keko, ev tiştê tu dibêjî pirsin dijwar davêje meydanê. Qey ewana serokên me di zindanê de kolon dikin û hinek dî li şûn wan ji me re dişînin nav me?“

„-Erê. Ez di vê baweriyê de me.“

“-Hella hella!!!”

“-Rast te mejiyê min tev li hev kir.”

Di wê navê de, em ji Amedê ve nêzîk bûn. Min xwest ez bizanim ev Kurdê serî bi famntaziyan dagirtî çi kese û ku ve diçe, ji min re ev tiştekî nû bû…si seriyê min de pirs pêda kirin…Lew re min pirs kir:

“-Keko, tu niha ku ve diçî? Ez dixwazim bêtir ji te bibihîsim.“

„-Min bihîst ku serokekî me taze ji zindanê berdane, ew hatiye mal û niha di nav gel de tiştin seyr dibêje ku berê tew dij bi wan gotinan bû. Ez dixwazim baş wî bidim ber tênêrîneke dirêj, ka eve rast serokê me filan e an pêdakiriyekî kolonkirî ye.“

„-Niha te kar û mala xwe li şûn xwe hêştine, da tu bizanî, ka zanayên neyaran filan serokê me kolon kirîne an ne?“

„-Erê…“

Wilo bi diristiyeke ku bawerî li ba min pêda kir ku ev Kurd mirovekî dîn û şêt e an jî xudan fantaziyeke pir hêgin û bi berhem e.

Xatirê xwe ji min xwest û di nav kolaneke tijî mirov de ji ber çavêd min berşê bû.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s