Derketî

Cankurd – 1980

Derdên Kevin, kulên giran

Hêriş dikin wekî guran

Xwe berdidin binê dilan

Wêran dikin can û rewan

Derdên Kevin çi pir dibin

Kulên mezin tev der dibin

Payîze dem, pel zer dibin

Dar û mirovan pîr dibin

Hêdî ditê ber me mirin

Emê herin, venagerin

Ji hestiya cuda bibin

Ji yara xwe bi dûrkevin…

Mirin nebû, lê dûrketim

Ji mala xwe bi derketim

Nîvê şevê bi rêketim

Weke tejan ji hev ketim

Li şûn min man dost û heval

Bav û bira, kurên delal

Rêya çiya, deşt û newal

Mêwên tirî, welat û al

Bi dûrketin gundên bedew

Xortên diçûn nêçîra kew

Pîrên dijîn bi nan û dew

Xumxuma çem bi roj û şew

Bi dûrketin dîlan û def

Keçên çeleng, kember sedef

Qumrî, tivîr, datên bi ref

Gava şefeq hiltê bi xef…” (*)

Bi dûrketin aşên Kevin

Pira ketî, rêya hesin

Meşkên li dar, zerkên mezin

Bêjin û das, sêl û tevin

Bi dûrketin pale, şivan

Zembîlfiroş û masîvan

Hêlhêla pîr û zarokan

Hevre diçin nava rezan

Bi dûrketin darên Sicê

Merx û geya, mijê sibê

Qebqeba kew li pozê çê

Toza li pey pezê li rê

Li şûn mi man xebat û kar

Barê giran weke zinar

Bihişta min bû tar û mar

Welatê min gerden li dar

Sed saline em kar dikin

Malan li piştan bardikin

Şêx û melan suwar dikin

Serên xwe jêre xar dikin

Hinde melan pir vir kirin

Ax û began tim şor kirin

Welatê me serbin kirin

Hebûna gel talan kirin

Dijmin xwîna me dimêt

Namûs şikandin bê fihêt

Hinde melayên rûkirêt

Didane me“Hedîs û bêt

Herdem digotin:“Ey Xulam!“

Were bixwîn „îlmilkelam

Ji bîr neke mafê Îmam

Berî diçe “Beytilh’eram

Ji bo welêt devgirtî man

Li ber neyar şikestî man

Mafê kitêba xwe nedan

Neçûn cîhad ji bo Xudan

Axan, began, xwe dane jor

Bi nav û deng, bi peyv û şor

Mal û sewal birin bi zor

Axa gewir, hem axa sor

Hezar salin em kole ne

Xêzan û herdem lale ne

Kesek nizane em hene

Lê giş dibên:“Em paşe ne!

Ji birçîbûn û zêwirîn

Zaro dikin gazî, girîn

Herdem nexweşin, dilmirîn

Kiras kevin, derpî çirîn

Cotarê me her cot dikir

Li pîrekê pir zor dikir

Garis, genim, axan dibir

Ji birçîbûnê pez dimir

Kurdên reben kirin şivan

Kevir, kuçik, hildane wan

Bi hin peyayên wek segan

Netew kirin koma pezan

Ez dûrketim ji wan kulan

Lê dil tijî kunê xeman

Agir disoje hestiyan

Wekî etûnê bin çiyan

Diya mi got:“Kuro veger!“

Bavo kişnadin pir keser

Hêstir ketin çavêd Şeker

Zarêd piçûk xwe dane ber

Çare nebû li niştiman

Derman nebû kula giran

Ez dûrketim ji wan deran

Ji dev seg û mar û guran

Çendî li dilsozan gerîm

Bi şev û roj,  ez pir bezîm

Min tu nedît, te ez nedîm

Erê hevalo, ez revîm…!

Ez dûrketim, lê ez heme

Nola welêt ez parçe me

Bindest û hem ez kole me

Wek aşiqê dildarime

Ji bîr neke, lo derketî

Ji niştiman tu dûrketî

Wek sêvekê ji dar ketî

Servehesî tu raketî…

Îro li Kurdistan şer e

Jîna netew tev agir e

Dijminê me sama gur e

Her dev bi xûn, bi girgir e

Deşt û çeman silav dikin

Gelî, çiya gazî dikin

Kurên piçûk pirsan dikin

Bav û diya te bang dikin:

Dîsa veger welatê xwe

Destan bide xebata xwe

Wer şên bike civata xwe

Avê bide gulîlka xwe.”

Ey derketîno, em revîn!

Nola firinda dûr firrîn

Bê niştimanê xemrevîn

Emê li vir çawa bijîn?

Bê niştiman mirov çiye?

Ma kî dizane ew kî ye?

Diljar û perşikestiye

Wek bilbilê birîn bûye…

Xewnek mi dît şeva berê

Keçek bi lez ji wê ve tê

Dibêje min li nîva rê:

Bira! Eve mizgîna çê:

Li Kurdistan, welatê dûr

Lawan bi hêz, bi zax û zor

Ala netew hildane jor

Rengîn û geş, bi xûna sor…”

—————————————–

(*) Ev rêzik ji Eh’medê Xanî ye.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s